Sałatka szopska

Podobno nie powinno się łączyć świeżych ogórków z pomidorami, bo zawarty w ogórkach enzym askorbinowy niszczy witaminę C w pomidorach.
Na szczęście ten, kto wymyślił kiedyś sałatkę szopską nie miał pojęcia o chemii, więc dzisiaj mogę Wam zaserwować kolejne danie pochodzące z Bułgarii (kto jak kto, ale oni też wiedzą co to znaczą upały!).

Sałatka szopska jest prosta, pewnie wiele osób przygotowuje ją nie mając pojęcia, że to danie ma jakąkolwiek nazwę.

W oryginale dodaje się bułgarski ser owczy, ale przecież z fetą też jest smaczna.

I już nic nie piszę, bo ten upał jest morderczy.



Składniki:

1 cebula (użyłam czerwonej)
3-4 pomidory
2 czerwone papryki
1 ogórek sałatkowy
150 g sera feta
sól, pieprz
1 łyżka octu balsamicznego
3 łyżki oliwy z pierwszego tłoczenia

[Listonic]

Sposób przygotowania:

Cebulę obieram, kroję w cienkie półtalarki. Wkładam do miski i zasypuję solą.
Pomidory kroję w półplasterki, ogórek w kostkę. Papryki kroję na pół, wyjmuję gniazda nasienne, dzielę jeszcze raz na pół i każdą ćwiartkę kroję w paski. Aha, wszystko myję, oczywiście.

Wszystkie warzywa doprawiam odrobiną soli i pieprzem, lekko mieszam. Polewam octem i oliwą, znowu mieszam.

Po wierzchu posypuję pokrojonym w kostkę serem feta. Można posypać posiekaną natką pietruszki, a niektórzy dodają też czarne oliwki.

Tarator

Bułgarzy na swój jogurt mówią „kiselo mljako” (jakkolwiek to się zapisuje). Niestety nie było mi dane próbować oryginału, ale podobno jest przepyszny i nie do podrobienia. Ale przecież taki szczegół nie powstrzyma mnie przed przygotowaniem taratora – chluby bułgarskiej kuchni. Jak się za chwilę okaże, tarator cieszy się dobrą sławą całkowicie zasłużenie, podobnie zresztą jak podobne dania: greckie tzatziki i turecki cacik.

Należy przy tym jasno powiedzieć, że wcale nie przepadam za jogurtami. Co innego jednak sztucznie słodzony jogurt, a co innego pyszny chłodnik z ogórkami, koperkiem i z dodatkiem orzechów.

Wybór nabiału właściwie powinnam pozostawić Szanownym Czytelnikom, ale przyznam szczerze, że połączenie jogurtu bałkańskiego firmy Maluta (teraz będzie reklama, ale nikt mi za nią nie płaci – Maluta robi m.in. doskonałe mleko ukwaszone) ze zsiadłym mlekiem (tak, tak, takie rzeczy też można dostać w markecie) wydaje mi się doskonałym połączeniem. Ale oczywiście można mieszać dowolny jogurt naturalny ze śmietaną, jak podają niektóre przepisy lub z maślanką. Co kto lubi.

Czego byście jednak nie wybrali, podczas najbliższych dni taka potrawa przyda się jak znalazł. W upały najlepiej smakują rzeczy prosto z lodówki :)

Przepis bierze udział w akcji II Letni Festiwal Zupy.



Składniki:

ok. 400 g ogórków (użyłam gruntowych, moim zdaniem są o wiele smaczniejsze)
340 g (1 opakowanie) jogurtu bałkańskiego
1-1,5 szklanki zsiadłego mleka
2 ząbki czosnku
sól, pieprz
pęczek koperku i szczypioru
50 g orzechów włoskich
1-2 łyżki oliwy

[Listonic]

Sposób przygotowania:

Ogórki obieram, drobno kroję, posypuję solą i odstawiam na około 10 minut.

Czosnek rozcieram w moździerzu z solą. Można go tej oczywiście przecisnąć przez praskę lub bardzo drobno posiekać.

Koperek drobno siekam.

Orzechy prażę na suchej patelni.

Mieszam jogurt, zsiadłe mleko, czosnek i koperek, dodaję do ogórków. Doprawiam solą i pieprzem. Posypuję posiekanym szczypiorem i orzechami. Orzechy można drobno utłuc i wmieszać do chłodnika, podobnie można dodać szczypiorek, ale ja wolę wersję tylko dekorowaną z wierzchu tymi dwoma dodatkami.

Na koniec nie zaszkodzi skropić po wierzchu oliwą, z czego zrezygnowałam. W oryginale używa się chyba oleju z orzechów włoskich, ale tak się składa nie ma go w mojej kuchennej szafce ;)

Smacznego chłodnego!

Kebabczeta

Najbardziej lubię zaczynać od dygresji.
Otóż niedawno kupiłam książkę z powodu okładki. Nie zdarza mi się to szczególnie często, ale po prostu nie mogłam przejść obojętnie obok tego wytatuowanego macho z ratlerkami na smyczy. Zresztą sami popatrzcie.



Książka przeczytałam, ale nie będę się tu zajmowała jej recenzowaniem, przecież Chochelki to blog kulinarny. Powiem tylko, że jest napisana przez Bułgara i opowiada o dwóch braciach, którzy z Bułgarii przyjechali do Stanów Zjednoczonych.

Nie byłabym sobą, gdybym nie zwróciła uwagi na wątki kulinarne. Otóż w książce dość często przewija się nazwa „kebabczeta”. Jeden z bohaterów narzeka nawet, że nigdy nie przyprawiają ich jak należy. Naturalnie wzbudziło to moją ciekawość, a poza tym już dawno chciałam zrobić coś grillowanego w moim piekarniku.

W sukurs przyszła mi niewielka książeczka o nazwie „Kuchnia bułgarska”, gdzie bez problemu znalazłam przepis na wyżej wzmiankowane danie. Później się okazało, że tradycyjna receptura raczej nie zawiera cebuli, ale też zawsze twierdzę, że kuchnia jest miejscem, w którym zmiany są mile widziane. Na przykład nie wstawiałam mięsa na całą noc do lodówki. Mój plan posiłków ległby wtedy w gruzach.

Z całą odpowiedzialnością twierdzę, że to był jeden z lepszych posiłków, jakie ostatnio przyrządziłam. Wyszły soczyste, pachnące i świetnie komponowały się z opieczonymi kromkami bagietki i sałatką.
Jest tylko jedno ale: trzeba lubić kmin rzymski.



Składniki:

½ kg mięsa mielonego wieprzowo-wołowego
1-2 ząbki czosnku
sól
po 6-8 ziaren czarnego pieprzu i ziela angielskiego
1 płaska łyżeczka mielonego kminu rzymskiego
1-2 łyżki oliwy
1 mała cebula (niekoniecznie)

Sposób przygotowania:

W moździerzu (w moim nowiutkim, wspaniałym moździerzu! wreszcie mogłam go użyć!) rozcieram pieprz i ziele angielskie, dodaję kmin rzymski, sól, pokrojony czosnek i oliwę. Wszystko ucieram, dodaję do mielonego mięsa razem z bardzo drobno pokrojoną cebulą i bardzo dokładnie mieszam. Oczywiście można użyć już zmielonych przypraw i po prostu dosypać je do mięsa razem z drobniutko pokrojonym czosnkiem i cebulą.

Z masy formuję podłużne kotleciki. Kebabczeta powinny być niezbyt grube i dość długie, kształtu raczej parówek niż mielonych, myślę, że moje są nieco za krótkie i za grube. Wstawiam do lodówki przynajmniej na godzinę.

Nagrzewam piekarnik do 210-220 stopni (grill z termoobiegiem). Kotleciki kładę na kratce i umieszczam na najwyższej półce piekarnika, pod spodem stawiam blaszkę, na którą będzie ściekał tłuszcz.

Zabijcie mnie, nie mam pojęcia ile czasu piekłam. Za dużo osób czegoś ode mnie chciało w trakcie przygotowywania tego obiadu. Na pewno więcej niż dziesięć minut i zdecydowanie mniej niż pół godziny.